مقام ، مقام رسالت است و يك مقام ديگر ، مقام امامت است . ممكن است كه انبياى الوالعزم ، همه امام باشند ؛ اماّ براى ابراهيم در قرآن ثابت شده است .
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
خداوند جل جلاله ابراهيم را به يكعدهى از امور امتحان كرد و مورد آزمايش قرار داد ، به او خطاب شد كه پسر خود ذبح كن ! گفت چشم ، خيلى مشكل است كه انسان پسر خود را به دست خود بكشد ! در يك روايت غير معتبر نقل شده است كه وقتى ابراهيم را به آتش مىانداختند ، جبرئيل آمد و گفت : يا ابراهيم ! مىخواهى به شما كمك كنم ؟ گفت : نه خير ! تو هم مثل من مخلوق هستى ، تو هم مربوب خدا هستى ، براى چه از تو كمك بخواهم ؟ ! من بر خداى خود توكل دارم ؟ او مرا يارى خواهد كرد ، رفت داخل آتش ، بدون اينكه جزع و فزع كند ، بدون اينكه از كسى كمك بخواهد و بىتابى كند . قرآن مجيد در اين مورد مىفرمايد :
« إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ »
خدا ابراهيم را به مراحل مختلف امتحان كرد . « فَأَتَمَّهُنَّ » ابراهيم كامياب شد ، از تمام امتحانات نمره عالى گرفت ، ابراهيم عليه السلام هم نبى بود ، هم رسول و هم ولى العزم ، اين سه مقام را ابراهيم داشت .
« قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً »
خدا مىخواهد به ابراهيم جايزه فوق العاده بدهد . فرمود : ابراهيم ! تو از آزمايشها موفق بيرون شدى ، مىخواهم تو را به منصب امامت برسانم . در بعضى از روايات دارد كه وقتى ابراهيم عليه السلام موضوع