فقراء و مساكين تكبر ، غرور و بىتوجهى داشته باشد و در مقابل دشمنان دين ، قدرتمندان ، سرمايهداران و زورگويان ترس و هراس داشته باشد ، كسىكه از چنين اخلاقى برخوردار باشد ، بايد بداند كه اخلاق او اخلاق شيطانى و فرعونى است و با اخلاق اسلامى در تضاد است ، چنين اخلاق ناپسند ، بالباس روحانيت ، بامقام روحانيت ، و باعلوم دينى و قرآنى كه علماء آن را تحصيل مىكنند ، سازگارى ندارد و چنين افرادى نبايد نام خود را عالم دينى بگويند . عالم دينى بايد تواضع و فروتنى داشته باشد ، نسبت به علماى ديگر حسد نداشته باشد ، نسبت به زورگويان غرور داشته باشد و در برابر فقراء تواضع و فروتنى داشته باشد .
مسئله مهم اين است كه تناقض در وجود خود علماء وجود دارد ، علماء نسبت به مردم مقصراند ، مردم بد نيستند كه بگوييم مردم بد شدهاند ، ممكن است عدهاى محدودى هم بد باشند ؛ ولى بدى عدهاى محدود ، دليل بر بدى همهى مردم نمىشود . بدى چيز است كه ممكن است در طرفين وجود باشد ، بعضى از اهل علم واقعاً فاسد هستند ؛ اما به طور مطلق مردم نيز خوب نيستند ، عدهاى از مردم نسبت به مسائل دينى بىتوجه هستند ؛ ولى از وظايف علماء است كه با صبر و بردبارى به اصلاح آنان بكوشند . شايد شما بگوييد كه با اين حرفهاى خود ، آبروى علماء را از بين مىبريد ! نه خير آبروى علماء از بين نمىرود ، خود مردم علماى خوب و بد را مىشناسند ، اين
خصايص خاتم النبيين (ص) (فارسى) — صفحة 136
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٣٦