آن مشيت است . . . بقيه آن سابقا ذكر شد ) و صدوق نيز آن را در ثواب الاعمال ذكر نموده است . « 1 »
6 - فقيه به سند معتبر از زراره از امام باقر ( ع ) :
پيامبر ( ص ) چون از عرفات بازگشت و به سوى منى روان شد به مسجد ( خيف ) در آمد پس مردم پيرامون او گرد آمدند ، به حالى كه درباره شب قدر از ايشان سوال مى كردند . پس به خطبه برخاست و بعد از ثناى الهى فرمود : اما بعد ، شما از من از شب قدر پرسيديد و من آن را نه بدان جهت از شما پوشيده داشتم كه به آن عالم نبودم .
اى مردم بدانيد هركس ماه رمضان بر او وارد شود در حالى كه سالم و پيراسته از عيب و مرض باشد روز آن ماه را روزه بدارد و بخشى از شب آن را به تلاوت قرآن و دعا به پا دارد و بر نماز خود مواظبت كند ، و به سوى نماز جمعه آن هجرت كند و به سوى ( نماز ) عيدش برود ، در حقيقت شب قدرش را درك و به جايزه پروردگارش عزوجل - دست يافته است . « 2 »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 4 / 157 و ثواب الاعمال / 92 و الجامع ، ج 10 / 198 .
( 2 ) . فقيه ، ج 2 / 420 و 421 ، چاپ نشر صدوق ( آقايان بلاغى و غفارى ) و الجامع ، ج 10 / 199 و 200 .