صفت اول :
« إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ »
آنان قبل از فرارسيدن روز قيامت از نيكوكاران بودند ، هم خدا را عبادت مىكردند و هم به مردم احسان مىنمودند .
صفت دوم :
« وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ »
نماز شب آنان ترك نمىشد ، مگر اندكى از شبها ، شبها عبادت مىكردند ، نماز مىخواندند و در سحرگاهان در پيشگاه خدا استغفار مىنمودند . كسانىكه اين چنين مورد عنايت پروردگارش قرار گرفتهاند ، شبهاى بسيار اندكى را تا صبح مىخوابيدند و غالب شبها ، در نزديكى سحر از خواب بلند مىشدند و نماز مىخواندند و از خدا طلب استغفار مىكردند .
صفت سوم :
« وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ »
پولهاى خود را تنها نمىخوردند ، مثل بعضىها نيستند كه هر چند در دستشان بيافتد ، همه را بخورد و بعد بگويد : خدايا شكر ! اين چه شكرى است كه همه را تنها مىخورد ؟ شكر واقعى اين است كه هم خود انسان بخورد و هم به واجب النفقه خود بدهد ، هم به صيله رحم خود توجه كند و هم به مردم محتاج و فقير كمك و احسان نمايد .