استمرار را افاده مىكند . جمله
« وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ »
نيز جمله اسميه است كه موكد هم شده ، كلمه " إِنّا " و " لام " ساكن ، موكداً اين را بيان مىكند . يعنى براساس همين تفسير كه كردم ، مىفرمايد : ما آسمان را خلق كرديم و اين آسمان هميشه در حال وسعت گرفتن است و ما به فاصله گرفتن ستارهها و كهكشانها سرعت مىبخشيم ، تا آسمان را توسعه دهيم .
سرعت فاصله گرفتن ستارهها وكهكشانها از همديگر ( 66000 ) كيلومتر در ثانيه است . واقعاً انسان را بُهت مىزند . چه فضاى وسيعى است كه در اين ميليونها سال و يا ميلياردها سال ستارهها در هر ثانيه شصت و شش هزار كيلومتر از همديگر فاصله مىگيرند و هيچ معلوم نيست كه چه وقت به انتهاى آن نزديك مىشود . وسعت اين فضاى نا معلوم انسان را به تعجب وا مىدارد كه چه قدر وسيع است ؟ والله العالم .
زمين گهواره انسان
« وَ الْأَرْضَ فَرَشْناها فَنِعْمَ الْماهِدُونَ »
مثل اينكه مادر طفل خود را در گهواره غلاف مىكند ، سطح گهواره را هموار ساخته و آن را فرش مىكند تا طفلش اذيت نشود . به گهواره نيز ( مهد ) مىگويند . در بعضى از آيات مىفرمايد :
« الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً »
« 1 » ما زمين را براى شما ( مهد )
هامش
( 1 ) - طه / آيه 53