انبساط باشد ، لازم مىشود كه زمانى در حال انقباض بسيار شديدى بوده است « 1 » ممكن است كه اين همان انفجار بزرگى باشد كه گفته مىشود .
حقيقتهاى قرآنى
« وَ السَّماءَ بَنَيْناها بِأَيْدٍ وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ »
( از اطلاق آيه ) چنين دانسته مىشود كه خداوند جل جلاله مىفرمايد : ما آسمان را به دست قدرت خود بنا كرديم و از همان ابتداء ما به آن وسعت داديم . چهطور خدا آسمان را وسعت مىدهد ؟ با همان فاصله گرفتن ستارهها و كهكشانها از همديگر . شايد اين وسعت ادامه همان انفجار بزرگ باشد كه به سرعت ادامه دارد و هيچ توقفى در كائنات وجود ندارد . اينها چيزهاى است كه توسط علم كشف شده است . انسانها بعد از هزاران سال با تلسكوبهاى بزرگى كه خود ساختهاند ، موفق شدند تا حدودى به حقيقتها پىببرند ؛ در حالىكه قرآن با جملههاى كوتاه تمام حقايق را قبل از هزار و چهارصد سال براى بشر بيان نموده است .
« وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ »
اين جمله مباركه قرآن ، جمله اسميه است . مثلًا ؛ اگر بگوييم كه زيد خورنده است ، جمله اسميه گفته مىشود . اگر بگوييم زيد مىخورد ، جمله فعليه گفته مىشود . يا اينكه بگوييم : احمد رونده است ، جمله اسميه است ، اگر بگوييم احمد راه مىرود ، جمله فعليه است . مىگويد : جمله اسميه مفيد دوام است ، دوام و
هامش
( 1 ) - آغاز و انجام جهان / ص 77 - 74 ( باتلخيص )