مىگويد : ابر ، ماه ، خورشيد ، كرات ، همه به فرمان خداوند جل جلاله در حركتاند و براى تو كار مىكنند تا تو لقمه نانى را بدست آرى و آن را مانند حيوان از روى غفلت نخورى ، خوردن هم به حيوان مربوط مىشود و هم به انسان ، هردو به غذا خوردن نياز دارد ؛ منتهى فرق انسان و حيوان در اين است كه حيوان فقط به خوردنىها فكر مىكند ، به اين فكر است كه چه بخورد تا شكمش سير شود ؛ اما انسان اينطور نيست ، انسان هم به فكر روزى خود است و هم به فكر روزى دهنده خود ؛ يعنى روزى را مىخورد و از روزى دهنده تشكر مىكند . سعدى مىگويد : زمانىكه رزق خود را مىخورى ، مثل حيوان نباش كه از همه چيز غافل باشى و روزى دهنده را فراموش كنى . اوست كه همه چيز را براى تو فراهم كرده است و همه چيز را تحت فرمان تو قرار داده است . اما مواظب خود باش ! شرط انصاف نيست كه تو از روز دهنده اطاعت نكنى . اين شعر سعدى گرچند خيلى قديمى شده است و كسى به آن اعتنا ندارد ؛ ولى شعر خوبى است ، سعدى اين شعر را زمانى سروده است كه خيلى چيزها را انسان نمىدانست و اين از بركت علوم است كه امروز ما چيزهاى بيشترى را مىدانيم . خداوند براى ما نيز توفيق عنايت فرمايد تا از رازق خود هميشه تشكر نماييم .
خداوند متعال جل جلاله در قرآن مجيد مىفرمايد : ما آسمانها را براى شما مسخر كرديم . مسخّر يعنى مورد انتفاع و استفاده شما قرار داديم . همين اشعه كيهانى از آسمانهاى ديگر براى انسان مىآيد و خداوند جل جلاله آن را براى انسان مسخّر نموده است .
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 96
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٩٦