در اين آيه كمال قدرت خداوند بطورى ياد آورى شده كه عقل انسان متحيّر مىشود ، مى بينيد كه به كلمه ( خسته نگشت ) كيفيت قدرت خداوندى را بيان نموده و از قدرت موجودات مادى ممتاز مى گرداند .
هر كسى كه كارى را انجام مىدهد انرژى از خود به خرج ميدهد و خستگى عايدش مى گردد ، ولى خداوند كه از دايره ماده و لوازم ماده از قبيل زمان و مكان خارج است چنان نيست ، اگر هزار ميليون كهكشان را بيا فريند خسته گى بساحت مقدس او راه پيدا نمى كند ، بلكه اشياء به محض اراده او وجود مى گيرد .
شما دقت كنيد كه قدرت و علم خداوند در اين آيه به چه عظمت و اختصار كلام بيان شده كه يك نفر فيلسوف اديب از تنظير آن عاجز است تا چه رسد به يك نفر عرب بى سواد .
در باره علم و احاطه خدا كه مبرّا از مكان و زمان مى باشد مى فرمايد :
« وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ وَ نَعْلَمُ ما تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ »
( ق / 16 ) و به تحقيق آفريديم انسان را و ميدانيم آنچه را كه نفس او به او وسوسه مىكند ، و مانزديگتريم به او از رگ گردنش .