دليل بيست چهارم : ثبات اخلاق آن حضرت
تهذيب و تقوى و طهارت نفسى و تحمل و تواضع و عفو و اغماض و امانت دارى وهزار و يك صفت اخلاقى حضرت پيغمبر ( ص ) در آغاز نبوت و ابتداى دعوت او خيلى زياد مهم و قابل تمجيد نيست ، زيرا طالبين رياست و اراب سياست هميشه براى جلب آراى مردم و اعتماد ملت خويش در اول كار خود چنين تظاهرات و رياكارى هاى نموده و مى نمايند و نواميس اخلاقى و معنوى و روحانى را وسيله رسيدن به مرام سياسى و مادى خود قرار مى دهند . لكن وقتى كه بر مسند قدرت و حكومت نشستند و توانايى تحميل اراده خود را بر مردم پيدا كردند ، آن وقت است كه تمام فضايل اخلاقى و مكارم انسانى و همه عهود و تعهدات خود را فراموش نموده ، به عيش و نوش خود مى پردازند و آنچه كه هوى و هوس شان حكم كند به جا مى آورند .
و از همين نقطه وضع پيغمبر ما از مدعيان دروغين و جاه طلب امتياز مى يابد ، قيام او به خدا ربط پيدا مىكند ، و از قيام نفسانى و