در اين آيه پيغمبر به عنوان يك فرد بشر مانند ساير افراد معرفى شده و فقط فرق او با ديگران در مجرد وحى فرستادن به او بيان شده خالق و معبود همه تنها خداوند معرفى گرديده و نجات در عمل شايسته و شرك نياوردن در مقام عبادت قرار داده شده اين كلام اساس حكومت واحد جهانى را پى ريزى مىكند و اتحاد انسان هاى دنيا را در عالى ترين افق فضيلت كه ايمان به حق و ( عمل صالح ) باشد آماده مىكند .
« وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ »
( زمر / 65 و 66 ) « 1 »
در اين آيه گفته شده كه به حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم و تمام انبياء گذشته گوش زد شده كه اگر كسى يا چيزى را در مقام عبادت
هامش
( 1 ) - همانا تحقيقاً وحى شد بسوى تو و بسوى آنانى كه پيش از تو بودند اگر شريك قرار دهى و مشرك شوى هر آينه عمل تورا نابود مىكند و البته مى باشى از زيانكاران بلكه فقط خداوند را عبادت كن و از جمله سپاس گذاران باش .