اسلام علاج اين مشكلات را در تخفيف زيادى درجات سرمايه در بين مردم ميداند و چنين ارشاد فرموده است :
ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ كَيْ لا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِياءِ مِنْكُمْ . . .
( الحشر 7 ) . آيه مباركه در مورد خمس غنايم وارد شده است كه به شش حصه تقسيم شده است ؛ سه حصه آن مربوط به قسمت دولت است ( سهم خدا ، رسول و ذى القربى ) و سه قسمت آن مخصوص مردم ( يتيمان ، بيچارگان و راه ماندگان ) . و در توجيه و تعليل اين قسمت ششگانه يا چهارگانه مىگويد : تا اينكه اين مال فيئ ميان بىنيازان ( پولداران ) متداول و دست بدست نگردد و بلكه به اصناف يتيمان و بيچارهگان و راه ماندگان برسد .
اين علت هر چند در مورد خمس غنايم جنگ ، بيان شده ولى بعيد نيست كه آن را مطلوب شارع در مطلق سرمايه و اموال بدانيم و بگوييم مطلوب از حكومت اسلامى اين است كه سياست اقتصادى آن بگونه اى باشد كه سرمايه در دست عده خاصى دست به دست نگردد تا اكثريت جامعه تنها تماشاگر سرمايه در دست جمع محدودى باشند و خود از همه چيز محروم باشند ؛ بلى ، اين گونه جامعه كه تعادل اقتصادى خود را از دست داده ، بسيار بعيد است از نعمت مهم امنيت و سلامتى اخلاق و رشد فكرى و بالندگى علمى برخوردار گردد و روزى حتما از يك طرف بام سقوط مىكند .