فايده بيست و پنجم : مزد رسالت
اعتبارات عقلى يا عقلايى ، حكم مىكند كه رسولان الهى و بنيانگزاران دينهاى آسمانى ، همه احتمالات سودجويى از دعوت مردم به دين و ترويج معارف و اخلاق كامله پسنديده و بالاخره تشويق مردم به عبادت خداوند ، را از خود دور كنند تا مردم به گفتار آنان اعتماد كنند و حجتى معقول بر مخالفت با آنان نداشته باشند .
مثلا : رسولان پاكيزه حق تعالى نبايد علاقه شديدى به ثروتاندوزى ، تجملگرايى و تهيه غذاها ، لباسها و خانههاى خوب داشته باشند و حتى نبايد خواهان مزد تبليغ رسالت و اجرت ارشاد ، از امتان خود باشند كه در نظر مردم عوام به عنوان يك اجير ( مزدبگير ) تلقى شوند .
اتفاقا موضوع مزد و اجر انبياء در 16 آيه قرآن ذكر شده است كه به آنها اشاره مىكنيم و مدلول سيزده آيه از شانزده ايه اين است كه انبياى مرسل به مردم صريحا فرمودهاند ، ما از شما مطالبه مزدى نداريم و هيچ اجرى از شما سئوال نمىكنيم و اجر و مزد ما تنها بر خداوند است .
حضرت نوح ( ع ) اولين پيامبر اولى العزم به امت خود فرموده است :
1 -
فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ ، إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ
( يونس ، 72 )
2 -
وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالًا إِنْ أَجرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ
( هود ، 29 )
3 -
وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ
( الشعراء ، 109