مىدهند .
2 -
إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي
تا لطف خداوند نباشد نفس آدمى بسيار علاقمند ببدى مىباشد ، ولى گاهى در اثر عوامل خارجى نفس ، آدمى را بر بديها سرزنش مىكند .
لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ
بلى مىشود ادعا كرد كه خداشناسى و توحيد فطرى انسان است ،
فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها . . .
و روايات معتبرى در تفسير اين آيه دلالت دارد كه انسان با فطرت خدا شناسى آفريده شده است .
بهر حال نقصى كه درباره حسن و قبح عقلى گفته شد درباره وجدان اخلاقى ( اگر دو چيز باشد ) نيز مىآيد و در مقابل غرايز باطنى از جذب نفس آدمى بسوى تهذيب عاجز است .