اقبل اللّه عزوجل عليهما بوجهه و تساقطت عنهما الذنوب كما يتساقط الورق من الشجر »
دو مؤمن وقتى با هم مصافحه مىكنند خداوند عزوجل به آنان روى آورد و گناهان آنان بريزد مانند ريختن برگها از درخت .
23 - دست به گردن و معانقه مؤمنين بسيار نيكوست در اين جا روايت عجيبى وارد شده است چون سند آن معتبر است نقل آن مناسب است . امام صادق ( ع ) ميفرمايد : چون دو مؤمن يكديگر را آغوش كشند رحمت خدا آنها را فراگيرد . و چون به يكديگر بچسبند و از آن جز رضاى خدا نخواهند و غرض دنيوى نداشته باشند به آنها گفته مىشود آمرزيده شديد ، عمل را از سر گيريد و چون با يكديگر وارد گفتگو شوند فرشتگان با هم مىگويند : از آنها دور شويد كه رازى دارند ، و خدا بر آنها پرده انداخته است .
راوى كه اسحاق است ، عرض مىكند : قربانت گردم بنابر اين ، گفتار آنها نوشته نشود ، در صورتى كه خداى عزوجل مىفرمايد :
ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
كلمهاى نگويد جز آنكه رقيب و عتيد نزد وى حاضر باشند ، امام صادق ( ع ) آه عميقى كشيد و سپس گريست تا اشكش ريشش را تر كرد و فرمود : همانا خداى تبارك و تعالى براى احترام آن دو مؤمن بفرشتگان دستور داده كه چون به ملاقات يكديگر روند از آنها دور شوند ، اگر چه ملائكه الفاظ آنها را ننويسند و سخنانشان را ندانند ولى خداى دانا راز و