در قرآن مجيد مىخوانيم :
لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ »
اگر درشتخو و سخت دل مىبودى از دور و برت پراكنده مىشدند .
مى بينيد كه با تندى و سخت دلى معجزات و علم نبوت هم بى اثر مىشد ، بلى مهربانى و خوش خلقى بهترين قوه جاذبه براى ارشاد مردم بسوى حق تعالى است .
علامه مجلسى ( قده ) مىگويد : خُلق بر ملكات و صفات راسخه در نفس اطلاق مىشود . چه خوب باشند و چه بد ، و حسن الخلق غالباً بر صفاتى اطلاق مىشود كه موجب حسن معاشرت و نيكو زندگى كردن با مردم شود . و از يك روايت استنباط مىكند كه اخلاق خوب مانند اعمال خوب ثواب دارد .
بعضى از نويسندگان مىگويند اخلاقى كه براى حفظ زندگانى مادى انسان لازمست محاسن اخلاق ناميده مىشود .
و اخلاقى كه براى تعالى و كمال روحانى او لازمست بنام مكارم اخلاق ياد مىشود ولى بعيد نيست مفاد روايات اين باشد كه محاسن اخلاق جزئى از مكارم اخلاق باشد و مراد از حسن خلق در روايات تنها نفس خوشروئى و معاشرت نيكو باشد . بهر حال خوش خلقى و رفتار نيكو با مردم ، موقوف بر چندين صفات پسنديده و فضايل اخلاقى از قبيل صبر ، وقار ، مدارا ، عفو ، فرو بردن خشم و تواضع و غيره مىباشد . و فقنا اللّه لها و لكل خير .
در پايان به اين روايت توجه كنيد .
« ما ايسر ما رضي الناس به