احتياج انسان به خداوند است .
بلى انسان بشمول همه مخلوقات در وجود و صفات و افعال خود تا چه رسد بدست يا بى به آرزوها و مقاصد خود در اين كره كوچك خاكى و محل تزاحم تقاضاها و علتها ، در تمام لحظات محتاج افاضه خداوند است .
تمام اسباب و امورى كه براى ادامه حيات و و براى رفع نيازمندى و وصول به آرزوهاى ما مفيداند نبايد كه از اهميت تكوينى آنها غافل بود و بايد عقب آنها رفت ولى بايد ملتفت بود كه اولًا همه آنها مقهور اراده پروردگار ماست ، و ثانياً همه آنها محدود و در شرايط خاصى قابل استفاده مىباشند .
لذا با حفظ اهميت اسباب هميشه بايد خود را به خدا فقير و محتاج دانست و رشته سؤال و خواست از او را متصل و مستمر نگهدارى نمود .
بيستم - توبه نمودن
پشيمانى و ندامت از گناهان يكى ديگر از صفات اخلاقى و واجبات فقهى مىباشد كه رابطه عبد را با پروردگارش مستحكم مىگرداند .
وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
اى مؤمنين همه شما بسوى خدا ( بوسيله پشيمانى ازگناه ) بازگشت نمائيد . تا رستگار شويد . توبه داراى مسايل و مباحث زيادى است كه بحمداللّه در جزء سوم حدود الشريعه فى واجباتها ( ص 108 تا ص 131 ) مفصلا ذكر شده است و اهل تحقيق به آنجا مراجعه كنند .