تحقيق كه خداى تعالى را دوست داشته است ، و كسى خداوند تعالى را دوست نمىدارد مگر آنكه خدا او را دوست داشته است . رسول خدا صلّىاللهعليهوآله فرمود : برترين مردمان پس از انبياء در دنيا و آخرت كسانى هستند كه خدا را دوست داشته و براى او به يكديگر محبّت مىورزند .
و هر محبّتى كه جز براى خدا باشد موجب دشمنى است مگر اين دو محبّت كه هر دو از يك چشمه نشأت گرفته و دائم رو به زيادت رفته و هرگز به نقصان و كاستى نمىگرايد ، خداى تعالى فرموده است : همهء دوستان در روز قيامت نسبت به يكديگر دشمنند مگر متّقين ، چرا كه اصل و ريشهء محبّت تبرّى و بيزارى از ماسواى محبوب است .
و أميرالمؤمنين عليهالسّلام ميفرمايد : پاكيزهترين و لذّتبخشترين چيز در بهشت محبّت خدا و محبّت براى خدا و حمد و ستايش خداست ، خداوند عزّوجلّ مىفرمايد : و آخرين گفتار بهشتيان اين است كه مىگويند : تمام مراتب حمد اختصاص به خداوندى دارد كه پروردگار جهانيان است . و اين بدان جهت است كه چون آنها نعمتهاى بهشت را معاينةً مشاهده مىكنند ، محبّتشان هيجان و فوران پيدا كرده و در اين هنگام ندا سر مىدهند كه : و الحمد للّه ربّ العالمين . »
حضرت علّامه آيةالله والد معظّم أفاض الله علينا من بركات تربته المُنيفة در كتاب قيّم و ارزشمند معادشناسى بحثى مفصّل دربارهء بركات حبّ فى الله و آثار آن در تكامل نفوس نموده و ده روايت پيرامون تأثير محبّت به خوبان و اولياء دين آوردهاند كه براى مزيد استفاده و تيمّن و تبرّك ، دو روايت از آنها را كه تناسب بيشترى با مقام دارد انتخاب نموده و ذكر مىكنيم :
روايت اوّل : در محاسن برقى از عَرزَمى از پدرش از جابر جُعفى ، از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه :
قالَ : إذا أَرَدْتَ أَنْتَعْلَمَ أَنَّ فيكَ خَيْرًا فَانْظُرْ إلَى قَلْبِكَ ؛ فَإنْ كانَ يُحِبُّ أَهْلَ طاعَةِ اللَهِ وَ يُبْغِضُ أَهْلَ مَعْصِيَةِ اللَهِ
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 74
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٧٤