تخطي إلى المحتوى الرئيسي

آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 587

مساهمون:

ص٥٨٧
مطالعه است تكان مىخورد و جوشش اشك در چشم و جريان آن را بر گونه‌ها احساس مىكند ؛ و ناگاه قطرات اشك كه حاوى صدها پيام و حاصل دهها رمز عشق است بر صفحه كتاب مىچكد . با اينكه برخى از دوستان اهل فضل و قلم به ايشان تذكّر داده بودند كه حذف اين توسّلات از آخر مجالس كتاب « معاد شناسى » ميتواند در توسعه انتشار اين اثر سودمند باشد و مخاطبان بيشترى را جلب كند ، هرگز به حذف راضى نشده و بر بودن آنها تأكيد مكرّر فرمودند . مطلب قابل توجّه در اينباره اينستكه ايشان در انجام اين سنّت نورانى أوّلًا مقيّد بودند كه روضه‌ها را از منابع معتبر نقل كنند و ثانيا در اين زمنيه نوآورى و ابتكار نيز داشتند ، و بعضا از صحنه‌ها و نمونه‌هائى ياد مىكنند كه كمتر مطرح است . از جمله بيان مظلوميّت حضرت أمير المؤمنين عليه و على أولادِه أفضلُ صلواتِ المُصلّين را از نظر كمى ياران و فداكاران و از دست دادن بزرگان اصحابش در جنگ و تهاجم‌هاى خونين ناكثين ، قاسطين و مارقين . آنجا كه با لطافتى تمام و به مناسبت بحث ، شهادت يار بلند پايه حضرت ، جناب عمّار ياسر را تشريح نموده و رشادتهاى اين پير دلاور را كه در مرز نود سالگى با عشق و شور علوى با شمشير و سپر در صحنه رزم صفّين به عشق بازى با حبيب مىخرامد و غرقه در خون مىشود را بيان مىكنند ، كه مولا على عليه السّلام بر بالينش حاضر شده و با اشعارى جانسوز درد هجر را نوحه مىكنند . « 1 » نكته دوازدهم : طبقه‌بندى آثار حضرت آقا براى آثار خود از ابتدا برنامه‌اى مدوّن داشتند و آن تلاش براى
هامش
( 1 ) « نور ملكوت قرآن » ج 3 ، ص 335