آرى ، اين عالم ربّانى و بزرگ مرد الهى با پشت سر گذاشتن چندين بيمارى سنگين و خطرناك كه آثار برخى از آنها تا پايان عمر مباركشان استمرار داشت ، لحظهاى از تلاش خدائى خود آرام نگرفت و سرانجام پس از هفتاد و يكسال مجاهده فى سبيل الله در صحنههاى مختلف ، در روز شنبه نهم ماه صفر سال 1416 هجرى قمرى قالب بدن را رها كرده و به ملكوت اعلى پيوست .
مقام معظّم رهبرى حضرت آية الله خامنهاى مدّ ظلّه العالى ضايعه رحلت ايشان را در پيامى بلند و رسا و با تعابيرى كم نظير تسليت گفتند ، و پيكر مطهّرشان پس از تشييع با شكوه علماء و طلّاب و با نمازى كه آية الله بهجت در صحن آزادى بر ايشان اقامه نمودند ، در قسمت جنوب شرقى صحن انقلاب ( عتيق ) در آستانه كفشدارى شماره 4 حرم مطهّر به خاك سپرده شد ؛ و همانگونه كه آرزوى قلبى خود را از قبل ابراز نموده بودند ، مرقدشان در ناحيه پائين پا و پشت سر حضرت امام علىّ بن موسى الرّضا عليه آلاف التّحيّة و الثّنآء زير پاى زائران بارگاه ملكوتى آن حضرت قرار گرفت . و السّلامُ عليه يومَ وُلِد و يومَ مات و يومَ يُبعَث حَيًّا .
اينك با اعتراف به اينكه ترسيم همه ابعاد وجودى ايشان آنگونه كه لازم و شايسته است كارى سخت و دشوار و در عين حال ضرورى و سازنده مىباشد ، اوّلين گام در معرّفى چهره پاك و نورانيشان را به قلم شيوا و بيان زيباى خودشان سپردهايم ، و در اين يادنامه در ضمن چند فصل اساسى به گوشههائى از زندگى پر فروغشان كه در آثارشان بدان اشاره دارند خواهيم پرداخت .
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 58
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٥٨