مقرّب ، و پيامبران مرسل و برگزيدگانت دادهاى ، بهتر و برتر و والاتر باشد ! و سلام و رحمت خدا و بركات او بر وى و بر آل طيّبين و طاهرين ( پاكان و پاكيزگان ) او باد ! » از تأمّل و تدبّر در مضامين اين دعاى مبارك بدست مىآيد كه امام عليه السّلام در چه فضاى وسيع و منظرهء عالى و بهجتانگيزى از علوم قرآن واقع است ! و با چه نگرشى قرآن را تلاوت مىكند . و چه بهرههاى معنوى از آيات قرآن مىبرد . و چه مراحل و منازلى را از ادب ربوبى مىپيمايد . و چگونه در برابر عظمت خالق قرآن و قرآن آفرين خاضع و خاشع مىگردد كه گوئى غير از حقّ و عظمت او چيزى را نمىنگرد ! شاگردان مكتب نبوّت و ولايت اينچنيناند . و باريافتگان به توحيد ربوبى و فناى در ذات احديّت ، با آيات قرآن عشق مىورزند . نه از آنگونه عشقهاى پائين و پست كه به مادّه و آثار آن تعلّق مىگيرد ، زيرا كه آن آب عفنى است زائل شدنى .
عشقهائى كز پى رنگى بود * عشق نبود عاقبت ننگى بود بلكه عشق حقيقى و معنوى و روحانى . بلكه حقيقت عشق اينجاست ، و به عشقهاى مجازى عشق نبايد گفت .
آن ، واله و شيداى چرك و خون ملبّس در لباس بدن ، و محجوب در حجاب بشره است ؛ امّا اين متحيّر و سرگردان جمال ابدى و لايزالى ، و عاشق ابديّت و سرمديّت ، و جمال مطلق بدون شائبهء كدورت مادّه و تحديد و تقييد عالم حقّ و طبيعت . اينجاست كه حقّا و حقيقة معنى عشق براى انسان متجلّى مىگردد و آثار و خواصّ آن در انسان مشهود . از عالم ما سوا گريزان ، و روى به عالم وحدت و در تكاپو و جستجوى آن واله و حيران .
در زمان رسول خدا افرادى كه معلّم قرآن بودند بسيار بودند . ولى
نور ملكوت قرآن از قسمت أنوار الملكوت (فارسى) — صفحة 486
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٤٨٦