وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ .
« 1 »
« و اگر گفتارى از پروردگار تو اى پيغمبر سبقت نگرفته بود كه : آنان را تا اجل مسمّى نگاه ميداريم ، هر آينه بين آنها حكم مىشد . »
و همچنين اشاره باشد به آيه :
هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ طِينٍ ثُمَّ قَضى أَجَلًا وَ أَجَلٌ مُسَمًّى عِنْدَهُ .
« 2 »
« اوست آن كسى كه شما را از گِل آفريد و اجل را معيّن كرد ، و اجل مسمّى در نزد اوست . »
و در صدر بحث « معادشناسى » در جلد اوّل ، مجلس دوّم ، بحثى راجع به اجل و اجل مسمّى در پيرامون آيه كريمهء :
ما خَلَقَ اللَّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ وَ أَجَلٍ مُسَمًّى
« 3 »
« خداوند آسمانها و زمين و آنچه بين آنهاست را نيافريد مگر به حقّ و اجل مسمّى . »
آورديم و روشن شد كه : اجل مسمّى ثابت است و در نزد خداست ، و وجههء ملكوتى و ثابت اين اجل است .
و عليهذا گفتار اهل علم و ايمان كه اصحاب اعرافند - به مجرمان ، از آن جنبهء ملكوتى و تعيين اجل مسمّى است ، به اينكه
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 14 ، از سورهء 42 : الشّورى
( 2 ) قسمتى از آيه 2 ، از سورهء 6 : الانعام
( 3 ) قسمتى از آيه 8 ، از سورهء 30 : الرّوم