مستقيم ما هستند به سوى پروردگارمان ، و سايهء گستردهء رحمت خداوندى بر ما سوى .
سخن مؤلّف در خاتمهء كتاب
لِلَّهِ الْحَمْدُ وَ لَهُ الشُّكْرُ كه اين مجالس « معادشناسى » در ظهر روز چهارم شهر جمادى الثّانيه ، سنهء يكهزار و چهار صد و سهء هجريّهء قمريّه در مشهد مقدّس رضوى - على شاهدها آلاف التّحيّة و الإكرام - پايان يافت .
البتّه همانطور كه در مقدّمه عرض شد ، اصل اين مباحث در دو ماه رمضان غير پى در پى ، در سنوات 1396 و 1399 هجريّهء قمريّه در طهران با إخوان دينى و برادران روحانى گفتگو و مذاكره شده بود ، و ليكن توفيق تدوين و تحرير بدين صورت نبود ؛ و با نهايت سعى و كوششى كه داشتم ، تا قبل از سه سال پيش ، بيش از يك جلد و نيم از آن را نتوانسته بودم تحرير نمايم . و لِلَّهِ الحَمدُ و لَهُ المِنَّة در اين سه سالى كه براى آستان بوسى عتبهء مقدّسه و مباركهء حضرت ثامن الحجج علىِّ بنِ مُوسَى الرِّضا عليهما السّلام به ارض اقدس رضوى هجرت ، و بار گناهان و خطاياى خود را در آستان ملك پاسبان اين بضعهء رسول خدا فرود آوردهام و در اين بلدهء مقدّسه توطّن و اقامت گزيدهام ، نه تنها اين ده مجلّد از مجلّدات « معادشناسى » از دورهء علوم و معارف اسلام به پايان رسيد ، بلكه رسائل و كتب ديگرى