لِامَّتِى ، وَ الْقَآئِمُ بِالْقِسْطِ فِى رَعِيَّتِى ! « 1 »
« و تو وارث من هستى ! و تو وصىّ من بعد از من هستى در وعدههائى كه نمودم و در اهل بيت و عائلهء من ! و تو حافظ و پاسدار من هستى در اهل بيت من چون غيبت كنم ! و تو امام امّت من هستى ، و در بين رعيّت من قائم به قسط و عدل هستى ! »
و اين روايت را صدوق در « خصال » نيز به عين عبارت « أمالى » خود آورده است . « 2 »
مقامات شيعه در بهشت
و در كتاب « بشارة المصطفى » با سند متّصل خود از ابن عبّاس آورده است كه :
قَالَ : يَأْتِى عَلَى أَهْلِ الْجَنَّةِ سَاعَةٌ يَرَوْنَ فِيهَا نُورَ الشَّمْسِ وَ الْقَمَرِ ، فَيَقُولُونَ : أ لَيسَ قَدْ وَعَدَنَا رَبُّنَا أَنْ لَا نَرَى فِيهَا شَمْسًا وَ لَا قَمَرًا ؟ ! فَيُنَادِى مُنَادٍ : قَدْ صَدَقَكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدَهُ ! لَا تَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَ لَا قَمَرًا ، وَ لَكِنْ هَذَا رَجُلٌ مِنْ شِيعَةِ عَلِىِّ بْنِ أَبِى طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَتَحَوَّلُ مِنْ غُرْفَةٍ إلَى غُرْفَةٍ ؛ فَهَذَا الَّذِى أَشْرَقَ عَلَيْكُمْ ، مِنْ نُورِ وَجْهِهِ ! « 3 » « ساعتى بر اهل بهشت ميگذرد كه در آن ساعت نور خورشيد و ماه را مىبينند ، و ميگويند : مگر نه اينست كه خداوند به ما وعده داده است كه ما
خورشيد و ماه را نبينيم ؟ ! منادى ندا ميدهد : آرى خداوند
هامش
( 1 ) « أمالى » طوسى ، طبع سنگى ، ص 121
( 2 ) « خصال » طبع حروفى ، ص 429
( 3 ) « بشارة المصطفى » طبع دوّم نجف ، ص 159