و آنهمه پيرايه بسته جنّتِ فردوس * بو كه قبولش كند بَلال محمّد
همچو زمين خواهد آسمان كه بيفتد * تا بدهد بوسه بر نعال محمّد
شمس و قمر در زمين حشر نتابد * نور نتابد ، مگر جمال محمّد
شايد اگر آفتاب و ماه نتابند * پيش دو ابروى چون هِلال محمّد
چشم مرا تا به خواب ديد جمالش * خواب نمىگيرد از خيال محمّد
سعدى اگر عاشقى كنى و جوانى * عشق محمّد بس است و آل محمّد « 1 »
سابقاً از « تفسير فرات بن إبراهيم » آورديم كه : بِشْر بن شُرَيح بَصْرى مىگويد كه : به حضرت باقر عليه السّلام عرض كردم : أَيَّةُ ءَايَةٍ فِى كِتَابِ اللهِ أَرْجَى ؟ ! « در قرآن كريم كدام آيه اميدوار كنندهتر است ؟ ! »
حضرت فرمود : قوم تو چه مىگويند ؟ !
من عرض كردم : اين آيه را :
يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ .
« اى بندگان من كه در عمرهاى خود اسراف كردهايد ، از رحمت خدا نوميد نباشيد ( كه خداوند جميع گناهان را مىآمرزد ! ) »
حضرت فرمودند : لَكِنَّا أَهْلَ الْبَيتِ لَا نَقُولُ ذَلِك . « ليكن ما اهل بيت اين را نمىگوئيم ! »
من عرض كردم : پس شما در اين باره چه مىگوئيد ؟ !
حضرت فرمودند : نَقُولُ :
وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى
.
هامش
( 1 ) « كلّيّات سعدى » طبع فروغى ، قسمت مواعظ ، صفحهء 20