عذاب را بر مىدارد .
از جمله آياتى كه مىتوان از آن ، زمان وقوع شفاعت را دريافت ، اين آيات واقع در سورهء مدّثّر است :
و
كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ * إِلَّا أَصْحابَ الْيَمِينِ * فِي جَنَّاتٍ يَتَساءَلُونَ * عَنِ الْمُجْرِمِينَ * ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ
« 1 » .
« هر نفسى در گرو اعمالى است كه كسب كرده است ، مگر اصحاب يمين كه آنان در بهشتهائى استقرار دارند ، و با مجرمان گفتگو دارند ، كه چه چيز شما را در دوزخ وارد كرده و در آنجا مجتمع نمود ؟ ! »
بحث ما دربارهء اين آيات گذشت كه آنها مىگويند : چون چنين و چنان بوديم ، و چنين و چنان كرديم ، شفاعت شفيعان دربارهء ما ثمرى نبخشيد ؛
فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ
.
شفاعت در قيامت است نه در برزخ
و اين آيات دلالت داشت كه اوصاف كسانى كه مورد شفاعت قرار مىگيرند چيست ؟ و اوصاف كسانى كه از شفاعت محرومند كدام است ؟ و اينك مىگوئيم : علاوه بر دلالت بر اصل شفاعت ، دلالت دارند بر اينكه شفاعت شافعان ، در رهائى از گرو و رهن نفوس و اقامت و خلود در زندان دوزخ فائده مىبخشد ، و امّا سائر اهوال روز رستاخيز و مشكلات و سختىها و اهوال برزخ همه به جاى خود باقى بوده و دليلى بر وقوع شفاعت در آنها نداريم .
و ممكن است بگوئيم از اين آيات استفاده مىشود كه شفاعت
هامش
( 1 ) آيات 38 تا 42 ، از سورهء 74 : المدّثّر