صالح ننموده باشند به واسطهء گناهانشان به دوزخ مىروند ، و چون ايمان دارند و عهد خدا را قبول كردهاند به واسطهء شفاعت از آن خارج مىشوند .
و اشاره به همين عهد خداست آيه :
وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً
« 1 » .
« يهود مىگويند : آتش بدن ما را مَسّ نمىكند ، مگر چند روز معدودى . اى پيامبر به آنها بگو آيا شما عهدى را در نزد خدا نموده ايد ! ؟ »
يعنى آن كسانى كه اتّخاذ عهد كردهاند ، از آتش بيرون مىآيند و مدّتى بيش در دوزخ نمىمانند .
و اين همان مفادى است كه بيان شد كه مورد شفاعت در روز قيامت كسانى هستند كه متديّن به دين حقّ بوده باشند و مرتكب معاصى كبيره شدهاند ، و ايشانند كه خداوند از دينشان راضى است .
شيخ طبْرِسى در ذيل آيه
لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً
فرموده است كه :
« مجرمان قدرت بر شفاعت ندارند : و بنابراين نه مىتوانند شفاعت كنند و نه در وقتى كه اهل ايمان شفاعت مىكنند براى بعضى ديگر از مؤمنين ، كسى براى آنها شفاعت مىكند .
چون ملكيّت و دارا بودن شفاعت بر دو قسم است : اوّل آنكه
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 80 ، از سورهء 2 : البقرة