و نيز آيه :
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
« 1 » .
« و حقّ و مالكيّت شفاعت را كسانى كه غير خدا را مىپرستند ندارند ، مگر خدا پرستانى كه شهادت بحقّ دهند ، و آنها از واقعهء مورد شهادت علم و اطّلاع داشته باشند . »
دلالت بر شفاعت پيامبران و امامان و معصومان و فرشتگان مىكند ، و اين دو آيه بطور كلّى عموميّت دارند و شامل ملائكه و پيغمبران و صدّيقان بطور عموم مىشوند .
روايات وارده در شفاعت معصومين عليهم السّلام
گفتار رسول خدا به حضرت زهرا دربارهء شفاعت از امّت در قيامت
در « أمالى » صدوق از محمّد بن إبراهيم بن إسحق ، از أحمد بن إسحق ، از أبو قلابه عبد الملك بن محمّد ، از غانم بن حسن سَعدى ، از مسلم بن خالد بن مكّى ، از حضرت جعفر بن محمّد از پدرش عليهما السّلام از جابر بن عبد الله أنصارى ، از أمير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده است كه :
قَالَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ لِرَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ : يَا أَبَتَاهُ ! أَيْنَ أَلْقَاكَ يَوْمَ الْمَوْقِفِ الاعْظَمِ وَ يَوْمَ الاهْوَالِ وَ يَوْمَ الْفَزَعِ ؟ !
قَالَ : يَا فَاطِمَةُ ! عِنْدَ بَابِ الْجَنَّةِ وَ مَعِى لِوَآءُ الْحَمْدِ وَ أَنَا
هامش
( 1 ) آيه 86 ، از سورهء 43 : الزّخرف