و نيز داريم :
وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ
. « 1 »
« و شفاعت در نزد او سودى ندارد ، مگر براى آن كسى كه خداوند به او اذن در شفاعت را داده است . »
از اين آيات استفاده مىشود كه شفاعت در روز قيامت حتماً مستلزم اذن و اجازهء خداست و بدون اذن او اصلًا صورت نمىپذيرد ؛ زيرا در حصر بين نفى و اثبات با دو جملهء استثنائيّه ، شفاعت را مختصّ به مأذونين نموده است ؛ حال بايد ديد كه مراد از اذن چيست ؟ و مأذونين كدام طائفه اى هستند ؟
مزايا و خصوصيّات شفاعت كنندگان روز قيامت
و نيز داريم :
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا
. « 2 »
« روز بازپسين ، شفاعت كردن در نزد او ثمرى ندارد ، مگر براى آن كسى كه خداوند رحمن به او اذن در شفاعت را داده باشد و سخن او را پسنديده باشد . »
در اين آيه مىبينيم كه قول مَرْضىّ يعنى گفتار پسنديده را با اذن آورده است . و ميدانيم كه رضايت خداوند به گفتار او همان اذن خداست ؛ به معناى آنكه قول او كه همان شفاعت اوست در نزد خداوند مورد رضايت قرار گيرد .
و چون اين آيه را مقايسه كنيم با آيه :
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صَفًّا لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ
هامش
( 1 ) صدر آيه 23 ، از سورهء 34 : سبأ
( 2 ) آيه 109 ، از سورهء 20 : طه