قرآن از آنجا نيز ميگذرد تا ميرسد به پيشگاه حضرت ربُّ العزّة تبارك و تعالى ؛ و خود را در زير عرش خدا به رو به زمين مىافكند .
خداوند تبارك و تعالى او را ندا مىكند : اى حجّت من در روى زمين ! و اين كلام راستين و گوياى من ، سرت را بلند كن ! از من بخواه هر چه ميخواهى كه به تو داده مىشود ! و شفاعت كن كه شفاعتت مورد قبول است !
قرآن سر خود را بلند مىكند ؛ و خداوند تبارك و تعالى از او مىپرسد : بندگان مرا چگونه يافتى ؟ !
قرآن ميگويد : بعضى از بندگانت حقّ مرا محفوظ داشتند ؛ و مرا صيانت كردند ؛ و بر من مواظبت نمودند ؛ و به هيچ وجه در حقّ من فروگزارى ننمودند ؛ و تضييع نكردند ؛ و برخى از بندگانت حقّ مرا ضايع كردند و به حقّ من استخفاف كردند و سبك شمردند و مرا دروغ پنداشتند ! و حال آنكه من حجّت تو بر جميع بندگانت بودهام !
و در اين هنگام خداوند تبارك و تعالى ميفرمايد : سوگند به مقام عزّت و جلال خودم ؛ و سوگند به علوِّ مقام و مكان من ، كه من امروز بر اساس حجّيّت تو ؛ خلائق را به بهترين پاداشها و نيكوترين ثوابها اجر و مزد مىدهم ؛ و به سختترين عقابها و دردناكترين عذابها جزا و پاداش مىدهم .
حضرت فرمودند : در اين حال قرآن سر خود را در شكل و شمائل ديگرى بلند مىكند .
عرض كردم : اى أبا جعفر در چه صورتى و شمائل قرآن از اين
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 278
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٧٨