تنها خواهد بود همانطور كه در اوّلِ امر واحد و تنها بوده است . ساعات و روزگار و اجل و مدّت برچيده مىشود ؛ و بازگشت همه بسوى اوست .
از اينجا استفاده مىشود كه امورى هست كه از بين نميرود و معدوم صِرف نميگردد ، بازگشت دارد و بازگشتش بسوى خداست .
روايات وارده در فناء وجه خلقى و بقاء وجه ربّى
در « تفسير علىّ بن إبراهيم » در ذيل آيه
لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ
با سند خود روايتى از عُبَيد بن زُرارة از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند و در ضمنِ آن آن حضرت ميفرمايد :
ثُمَّ يَقُولُ اللهُ عَزّ وَ جَلَّ لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ؟ فَيَرُدُّ عَلَى نَفْسِهِ :
لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ .
أَيْنَ الْجَبَّارُونَ ؟ أَيْنَ الَّذِينَ ادَّعَوا مَعِى إلَهًا ءَاخَرَ ؟ أَيْنَ الْمُتَكَبِّرُونَ ؟ « 1 »
« چون قيامت بر پا شود ، خداوند عزّ و جلّ خطاب مىكند : امروز قدرت و سلطنت از آن كيست ؟
خودش پيرو سؤال خود ، به خود پاسخ ميدهد : براى خداوند واحد قهّار است .
كجا هستند سركشان ؟ كجا هستند آن كسانى كه با من معبود ديگرى را ادّعا ميكردند ؟ كجا هستند متكبّران ؟ »
در اين روايت ملاحظه مىشود كه براى ذات مقدّس خود اثبات اسم واحد و اسم قهّار كرده است . و اين دو اسم دو عالَمند كه
هامش
( 1 ) « تفسير قمّى » طبع سنگى ، ص 585