است و غير از او هر چه را كه مىخوانند باطل است و خدا همان بلند مرتبهء بزرگ است . »
هدف اين آيهها چيست ؟
آيات مورد بحث ، دو هدف را تعقيب مىكند :
1 . در بحث پيش ، قرآن دربارهء علم وقدرت بىپايان آفريدگار جهان ، سخن گفت وخداوند جهان را چنين معرفى كرد : او علم وقدرت بىپايانى دارد . اكنون به عنوان نمونه ، بشر را به برخى از موجودات زمينى وكيهانى وحوادث طبيعى متوجه ساخته تا از طريق تدبر در آنها اين حقيقت براى او محسوس ومشاهده گردد .
2 . چنان كه در آغاز تفسير سوره گفته شد ، يكى از اهداف اين سوره ، مبارزه با شرك وبتپرستى است ، به اين معنا كه بتها نه تنها آفريدگار جهان نيستند ، بلكه شايستگى كوچكترين ستايش وبندگى را ندارند وخداوند است كه شايسته ستايش است و اين هدف با بيان نمونههاى بارزى از علم وقدرت او عملى مىگردد ، زيرا يك فرد ، با تفكّر در آيات ومخلوقات الهى مىفهمد كه شايستهء ستايش ، فقط و فقط ، آن منبع قدرت ومركز علم و كمال وجلال است ، نه اين بتهاى چوبى وفلزى كه كوچكترين قدرت دفاع وشعور وحس ندارند ؛ ازاينرو قرآن كريم پس از بيان يك سلسله شواهد ( اختلاف شب و روز ، رام شدن ماه و خورشيد . . . ) در آيهء سى ام چنين نتيجه مىگيرد : « ذ لِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الحَقُّ وَأَنَّ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الباطِلُ » ؛ يعنى اين