وقصابان تيغزن به جواب دادن برخاستند ومسأله را از دريچهء نظر خود تحليل كردند .
هدف لقمان از نصايح چهارگانهء خود ، يك چيز بيش نيست و آن اينكه در زندگى از تملق وچاپلوسى و يا تكبر وابراز برترى دورى بجوييم و در گفتار وكردار خود ميانهرو باشيم ، چنان كه مىفرمايد :
1 . « وَلا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنّاسِ ؛ با تكبر روى از مردم برمگردان » ؛
2 . « وَلا تَمْشِ فِى الأَرْضِ مَرَحاً ؛ با غرور وبىخبرى راه مرو » . چرا ؟ زيرا خداوند ، متكبران خودپسند را دوست نمىدارد ، چنان كه مىفرمايد : « إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ » زيرا كبر وخودپسندى آفت فضايل انسانى وسجاياى اخلاقى است ؛
3 . « وَاقْصِدْ فِى مَشْيِكَ ؛ در راه رفتن ميانهرو باش » ؛
4 . « وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ ؛ از صداى خود بكاه » . چرا ؟ زيرا خروج از اقتصاد وميانهروى نشانهء شتابزدگى وعدم توازن روحى است ؛ گذشته از اين ، صداى نامطبوع ، موجب ناراحتى مردم مىشود .
پاسخ يك سؤال
ممكن است سؤال شود كه چرا لقمان ، روى يك كار جزئى به نام « راه رفتن » تكيه مىكند و به پسر دستور مىدهد كه در راه رفتن ميانهرو باش ؟ نه تنها لقمان ، بلكه خود قرآن مجيد در سورهء فرقان روى اين موضوع تكيه كرده ومىفرمايد :