نخستين فرمان خداوند به لقمان حكيم ، پس از آموختن حكمت به وى ، اين بود كه در برابر يك چنين نعمت بزرگ كه از خدا به وى رسيده است ، شاكر وسپاسگزار باشد ، زيرا شكر وسپاسگزارى نشانهء معرفت ومقياس درك وفهم و شايستگى انسان است .
همانطور كه بايد در برابر نعمتهاى الهى به وظيفهء اخلاقى خود عمل كنيم و با قلب و زبان و يا به كار بردن نعمتهاى منعم در موارد مناسب ، شكر او را به جا آوريم ، همين طور بايد خدمات كليهء افراد انسان را تقدير نموده و به نحو مناسب از آنها تشكر كنيم ، خواه پدر و مادر باشند ، خواه ديگران .
پس از خداوند ، بزرگترين خدمتى را كه بشرى دربارهء بشرى انجام مىدهد ، خدمات ارزندهء پدر وفداكاريهاى مادر است ؛ هستى انسان در مراحل بعدى در گرو خدمات ارزندهء آنان است و پدر و مادر در دوران باردارى وكودكى ، زحمات توانفرسايى را متحمل مىشوند و در حق كودك خود مبذول مىدارند ، و اگر از طرف اين دو باغبان وجود ، چنين خدماتى انجام نمىگرفت ، نهال وجود تمام انسانها مىخشكيد .
به همين مناسبت ، قرآن مجيد پس از مسأله شكرگزارى خدا ، موضوع نيكى بر پدر و مادر را مطرح مىكند ، تا انسان به بزرگترين وظيفهء اخلاقى ووجدانى خويش مطلع وآگاه گردد .
اگر خدا را از آن نظر سپاسگزاريم كه آفريدگار ومربى وپرورش دهندهء ماست ، پدر و مادر نيز مربيان دوران كودكى ومراحل
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 134
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٣٤