و ديگران به وسيلهء او گمراه گردند و سنت نيك را پايمال كند » .
على عليه السّلام در اين خطبه ، پيشوا را بر دو نوع تقسيم نموده و براى مردم از دو نوع امام و پيشوا ياد كرده است . او در اين تقسيم ، از كتاب آسمانى الهام گرفته است ، زيرا در قرآن ، اين تقسيم به روشنى به چشم مىخورد :
« وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا
« 1 » ؛
آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مىكنند » .
« وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لا يُنْصَرُونَ
« 2 » ؛
آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به آتش دعوت مىكنند و روز رستاخيز يارى نمىشوند » .
در اين دو آيه ، دو نوع امام و پيشوا ، روياروى يكديگر قرار گرفتهاند و براى هركدام ، ويژگى خاصى بيان شده است : يكى دست پيرو را مىگيرد و او را به سعادت رهبرى مىكند و ديگرى پيشواى آتش و او را وارد دوزخ مىسازد .
از نظر قرآن ، همان گروهى كه پيشوايى افرادى را در اين جهان برعهده دارند ، در روز ورود به محشر نيز اين مقام را برعهده خواهند داشت ، چنانكه قرآن مىفرمايد :
« يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ
« 3 » ؛
هامش
( 1 ) . انبياء ( 21 ) آيه 73 .
( 2 ) . قصص ( 28 ) آيهء 41 .
( 3 ) . اسراء ( 17 ) آيهء 71 .