در قرآن مجيد به ايمان زبانى ، در برخى از آيات اشاره شده است ؛ آنجا كه مىفرمايد :
« لا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قالُوا آمَنَّا بِأَفْواهِهِمْ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ ؛
« 1 »
گفتار كسانى كه به سوى كفر شتاب مىكنند ، تو را غمگين نسازد ؛ آنان آنچه را كه در دل ندارند به زبان جارى مىسازند . »
از اين بيان روشن مىشود كه مركز واقعى اسلام و ايمان روح انسانى است و زبان تجليگاه هر دو مىباشد ؛ اگرچه گاهى تظاهر به اسلام و ايمان با واقع وفق نمىدهد ، و از وجود ايمان و اسلام درونى حكايت نمىكند .
بنابراين « ايمان » بر خلاف پندار برخى ، مخصوص به قلب و اسلام مخصوص به زبان نيست ، بلكه هر دو از نظر ظاهر و باطن داراى درجاتى هستند .
معانى ديگر اسلام و ايمان
معناى رايج و شايع اين دو اصطلاح همان بود كه گفته شد ، ولى از برخى از آيات و روايات ، معانى ديگرى نيز براى آنها استفاده مىشود كه در ذيل بيان مىشود :
1 . گاهى اسلام به همان تسليم ظاهرى و ايمان به اعتقاد باطن
هامش
( 1 ) . مائده ( 5 ) آيهء 41 .