« إنّ من أشدّ ما افترض اللَّه على خلقه ثلاثاً : إنصاف المؤمن من نفسه حتّى لا يرضى لأخيه من نفسه إلّابما يرضى لنفسه منه ، ومواساة الأخ في المال ، و ذكر اللَّه على كلّ حال ، ليس سبحان اللَّه والحمد للَّه ، و لكن عندما حرّم اللَّه عليه فيدعه » « 1 » .
« واجبترين چيزى كه خداوند بر خلق خود فرض كرده است سه چيز است :
انصاف داشتن مؤمن به گونهاى كه نسبت به برادرش از سوى خودش چيزى را روا ندارد مگر آنچه را كه از سوى او براى خود روا مىدارد .
و يارى رساندن و غمخوارى برادر در مال .
و ذكر خدا در هر حال . البتّه ذكر خدا تنها سبحان اللَّه و الحمد للَّهگفتن نيست بلكه ذكر خدا اين است كه آنچه را خدا بر او حرام كرده است ترك نمايد . »
شيعيان و فقرا :
29 - محمّد بن عجلان مىگويد : نزد امام صادق عليه السلام بودم كه مردى وارد شد و سلام كرد و امام از او پرسيد كه :
« كيف مَن خلّفت من إخوانك ؟ » .
« دوستان و برادرانت چگونه بودند ؟ » .
پس او بسيار به نيكى ياد كرد و تعريف و تمجيد نمود .
امام گفت : « فكيف عيادة أغنيائهم على فقرائهم ؟ » .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 6 ، كتاب الزكاة ، باب 20 ، ابواب الصدقه ، باب 27 ، ص 298 ، حديث 1 .