« تغسله ، ولا تعيد الصلاة . »
« لباس را مىشويى ولى نماز را اعاده نمىكنى . »
گفتم : چرا ؟ فرمود :
« لأنّك كنت على يقين من طهارتك ثمّ شككت فليس ينبغي لك أن تنقض اليقين بالشكّ أبداً » « 1 » .
« چون تو يقين به طهارت داشتى و بعد شك كردى . پس هيچ وقت سزاوار نيست كه يقين خود را به شك نقض نمايى . »
گفتم : اگر بدانم كه نجس شده ولى محلّ نجاست را ندانم تا آن را بشويم ؟ فرمود :
« تغسل من ثوبك الناحية التي ترى أنّه أصابها ، حتّى تكون على يقين من طهارتك » .
« آن قسمتى را كه فكر مىكنى نجس شده بشوى تا يقين به طهارت خود پيدا كنى . »
گفتم : اگر شك كردم كه نجاست به لباسم اصابت كرده يا نه ، آيا لازم است بر من كه در آن جستجو كنم ؟ فرمود :
« لا ،
ولكنّك إنّما تريد أن تذهب الشكّ الذي وقع في نفسك » « 2 » .
« نه ، ولى تو مىخواهى شكى را كه در دلت ايجاد شده از بين بردارى . »
قلت : إن رأيته في ثوبي وأنا في الصلاة .
گفتم : اگر نجاست را در لباسم ديدم در حالى كه من مشغول نماز هستم ؟
فرمود :
« تنقض الصلاة وتعيد إذا شككت في موضع منه ثمّ رأيته ، وإن لم تشكّ ثمّ
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 2 ، باب 41 ، ابواب النجاسات ، ص 1061 ، ح 1 .
( 2 ) - همان ، باب 41 ، هامش ص 1061 .