3 - معاويه بنعمّار مىگويد : از امامصادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود :
« لا يغسل الثوب ، ولا تعاد الصلاة ممّا وقع في البئر إلّاأن ينتن ، فإن أنتن غسل الثوب ، وأعاد الصلاة ، ونزحت البئر » « 1 »
. « جامه شسته نمىشود و نماز ا عاده نمىگردد به خاطر آنچه در چاه افتاده ( و مرده ) است مگر اينكه آب چاه بوى بد بگيرد كه دراين صورت جامه را بشويد و نماز را اعاده كند و آب چاه كشيده شود . »
احكام
آب چاه پاك بوده و چيزى آن را نجس نمىگرداند مگر اينكهرنگ يا مزه و يا بوى آنرا تغيير دهد . فروع اين مسأله بشرح ذيل بيان مىشود :
1 - اگر در چاه چيز نجسى بيفتد مثل اينكه انسان يا شتر يا گوسفند يا سگ در آن بميرد يا شراب يا چيزى ديگر از نجاسات در آن انداخته شود ، مستحبّ مؤكّد اين است كه بهاندازهء متناسب با نجاستى كه در آنافتاده ، آب كشيده شود تا نفرت عرفى از آن بر طرف شود بلكه اگر منظور نوشيدن آن باشد ، احتياط واجب اين است كه چندين دلو از آب آن كشيده شود مخصوصاً در صورتى كه شراب در آن افتاده باشد يا مردارى كه متلاشى شده است . همهء اين حرفها در صورتى است كه آب به وسيلهء نجاست ، تغيير نيافته باشد و گرنه تا زمانى كه تغيير باقى باشد ، آب چاه نجساست .
2 - اگر در چاه نجاست بيفتد و رنگ يا بو و يا مزه آن هم تغيير يابد ولى بعد ، آن تغيير از بين برود ، آب چاه هر چند چيزى از آن كشيده
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، باب 14 ، ابواب الماء المطلق ، ص 125 ، حديث 10 .