تخطي إلى المحتوى الرئيسي

احكام مطهرات و نجاسات (فارسى) — صفحة 102

مساهمون:

ص١٠٢

5 - خون

قرآن كريم

( . . . إِلَّا أَن يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ ) « 1 » . « . . . به جز اينكه مردار باشد يا خونى كه بيرون ريخته يا گوشت خوك كه اينها همه پليدند . »

حديث شريف :

1 - عمّار ساباطى مىگويد : از امام صادق عليه السلام سؤال شد دربارهء مردى كه از دماغ او خون جارى شده آيا لازم است درون بينى خود را بشويد ؟ فرمود : « إنّما عليه أن يغسل ما ظهر منه » « 2 » . « بر اوست كه ظاهر و بيرون بينى خود را بشويد . » 2 - على بن جعفر روايت مىكند كه از برادرش امام موسى بن جعفر عليهما السلام سؤال نمود : مردى هنگام وضو گرفتن خون دماغ مىشود و قطره‌اى از خون در ظرف آب مىچكد ، آيا مىتوان با آن آب وضو
هامش
( 1 ) - سورهء انعام ، آيهء 145 . ( 2 ) - الكافى ، ج 3 ، ص 59 ، حديث 5 .