تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 164

خداوندى كه نظر زير چشمى و رازهاى دلها را مىداند كافى نيست . ايمان عبارت از وقارى در دل و اثرى در رفتار و مداومت در شرايط مختلف است . . . و از بهترين نشانه‌هاى آن زكات و ايمان به آخرت است . پس كسى كه از پرداخت زكات مال خويش خوددارى مىكند و آن را غنيمتى مىشمارد و در آخرت شك مىورزد ، مشرك است گرچه زبانش گوياى توحيد باشد . « الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ - آنهايى كه زكات نمىدهند . » مراد كدام زكات است ؟ آيا همان نصاب معروف است يا مطلق انفاق در راه خدا ؟ به نظر مىرسد دومى نزديكتر به مراد است از آن رو كه اين آيه مكّى است . / 169 « وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ - و به آخرت كافرند ( و ايمان ندارند ) . » اگر كفر آنان نسبت به آخرت نمىبود از پرداخت زكات اموال خويش خوددارى نمىكردند . در خبر مروى از امام صادق ( ع ) آمده است كه پيامبر ( ص ) به على ( ع ) سفارش كرد و ضمن سفارش خود گفت : « اى على ! ده طايفه از اين امّت نسبت به خداى بزرگ كافر شدند ( و خوددارى كننده از پرداخت زكات را جزو آنان شمرد ، سپس گفت : ) كسى كه از پرداخت يك قيراط از زكات مالش خوددارى كند نه مؤمن است نه مسلمان و نه صاحب كرامت ، اى على ! ترك كنندهء زكات از خدا درخواست مىكند كه به دنيا بازگردد ، و اين گفتهء خداى عزّ و جلّ است : « حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ - چون يكيشان را مرگ فرا رسد ، گويد : اى پروردگار من مرا بازگردان » . « 3 » [ 8 ] امّا مؤمنانى كه كارهاى نيك مىكنند براى دريافت پاداش از خدا كه قطع نمىشود ، زكات اموال خود را مىپردازند و انفاق مىكنند . « إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ - و آنان را