تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 141

كه : « وَ ما كانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ - و هيچ پيامبرى را نرسد كه آيه‌اى بياورد مگر به اذن خدا . » پس حتّى آياتى كه به درستى پيامبرى او گواهى مىدهد به اذن او نيامده بلكه به اذن خداى سبحان آمده است . « فَإِذا جاءَ أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْمُبْطِلُونَ - و چون فرمان خدا در رسد به حق داورى شود ، و آنان كه بر باطل بوده‌اند - آنجا - زيان خواهند ديد . كسانى كه از رسالتهاى خدا روى گرداندند و با پيامبران او مخالفت كردند . و همچنين هنگامى كه پيامبران كارهايشان را به خداى سبحان واگذاشتند ، خداوند به نيكويى تدبير آن كارها را كرد و از مخالفانشان ، پس از انقضاى مهلتشان به سختى انتقام گرفت . [ 79 ] نشانه‌هاى خارق عادتى كه باطل گرايان ادّعا مىكردند اگر روى دهد به رسالت ايمان مىآورند / 145 - در واقع - تفاوتى با نشانه‌هاى خدا كه در پيرامونشان پراكنده بود نداشت ، جز اين كه آنها بدين نشانه‌ها عادت كرده بودند و در آنان شگفتى نمىانگيخت ، و براستى اگر خواستار ايمان بودند همين نشانه‌ها به عنوان شواهدى بر يكتايى خدا آنان را كفايت مىكرد ، ولى دلهايشان بيمار بود و نياز داشتند كه از امتهايى كه از آمدن نشانه‌هايى كه از پيامبران مىخواستند ، زيان ديدند ، عبرت گيرند . همچنين مىبينيم كه روند آيه - به گونه‌اى پنهانى - از سرنوشت هر يك گذشتگانى كه درهاى دل خود را به روى نشانه‌هاى خدا در آفرينش نگشود ، بيم مىدهد . « اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَنْعامَ لِتَرْكَبُوا مِنْها - خداست كه چارپايان را برايتان آفريد تا بر بعضى از آنها سوار شويد . » چهار پايان در زمين هستند ، ولى خداوند فوايدى بزرگ در آنها براى بشر