وى را بر طرف سازند و كوتاهى در اين امر ، نياز به توبه دارد . وجود فقير در جامعه ، ناشى از رواج اتراف ، تبذير ، اسراف و تجمّلگرايى در آن جامعه است . قرآنكريم به كسانى كه پول اضافهء خود را وقتى نياز ندارند ، جمع مىكنند و به ديگران ، انفاق نمىكنند ، وعدهء عذاب داده است :
وَ الَّذينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها في سَبيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَليمٍ « 1 »
و كسانى كه زر و سيم را گنجينه مىكنند و آن را در راه خدا هزينه نمىكنند ، ايشان را از عذابى دردناك بشارت ده .
راهكار رهايى از چنين عذابى ، توبه به درگاه الهى و انفاق مبالغى است كه صرف تجمّلات و تشريفات مىشود .
اعراض از نماز جماعت و اهميت ندادن به مسجد و جلسات مذهبى ، گناه ديگرى است كه توبهء همگانى مىطلبد . مسلمان واقعى بايد در وقت نماز ، در
مسجد حضور داشته باشد و نماز را به جماعت به جا آورد . خلوت بودن مساجد هنگام نماز اوّل وقت و پر جمعيت بودن خيابانها ، مراكز تفريحى و سينماها در آن زمان ، حاكى از آن است كه جامعه مقيد به نماز نيست و عدم تقيد به نماز ، عقوبت ، به همراه دارد و توبه را واجب مىكند :
فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ ، الَّذينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ « 2 »
واى بر كسى كه در وقت نماز ، غافل از نماز است .
هامش
( 1 ) . توبه / 34
( 2 ) . ماعون / 5 - 4