خداوند متعال بندهاى كه بهسوى او باز گردد و پشيمان و سرافكنده باشد را دوست دارد و او را مطهّر مىداند ؛ يعنى بهترينِ درجات را به چنين بندهاى عطا مىفرمايد :
انِّ اللهَ يُحبُّ التِّوّابينَ وَ يُحبُّ الْمُتَطَهّرينَ « 1 »
خداوند توبه كاران و پاكيزگان را دوست مىدارد .
نكتهء ظريفىكه در اين آيه نهفته ، اين است كه خداى سبحان ، توبهكننده را پاك و پاكيزه مىكند و آنگاه به او محبّت مىورزد و در واقع مىتوان گفت : كسىكه توبه كند ، محبوب خداوند تعالى مىشود كه اين ، مقام بسيار والايى است :
« إِذَا تَابَ الْعَبْدُ الْمُؤْمِنُ تَوْبَةً نَصُوحاً أَحَبَّهُ اللَّهُ » « 2 »
چون بنده توبهء نصوح كند خداوند او را دوست دارد .
البته محبّت نمىتواند يك طرفه باشد ؛ وقتى بندهاى محبوب خداى مهربان شد ، قطعاً او نيز خداى خويش را دوست مىدارد و به او عشق مىورزد و محبّت بين بنده و خدا ، دو طرفه مىشود و چنانچه بنده ، با گناه و نافرمانى خداوند ، به اين محبّت ضربه نزند ، تا آخر عمر بر شدّت آن افزوده خواهد شد . بندهاى كه قلبش سرشار از محبّت الهى است ، لحظهاى نمىتواند از ياد خدا غافل شود و قدمى در مسير غير رضاى حقتعالى بردارد . چنين بندهاى پروردگار خود را طلبيده است و به سمت او حركت كرده و او را يافته است و كسى كه خودِ خداوند را به دست بياورد ، هرگز از دست نخواهد داد .
در حديث قدسى از خداوند تعالى نقل شده است كه مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . بقره / 222
( 2 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 436