- ؛
أَ فَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوَانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَ اللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
« 1 » حالا آيا كسى كه بنايش بر خويشتن دارى در راه خدا و رضايت بى حد ، بنيان گذارى شده باشد بهتر است يا كسى كه بنايش را بر كنار پرت گاهى بنا نهاده و با همان بنا در آتش جهنم فرو مىافتد ؟ خدا هم گروه ستم كار را راهنمايى نمىكند .
- ؛
وَ إِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيراً
« 2 » وقتى كه بخواهيم شهرى را از بين ببريم به اسراف كاران آن شهر فرمان مىدهيم تا زشت كارى را در شهر پيش گيرند و حرف ما در حق آن شهر به ثبوت مىرسد و ما در نتيجه آن را زيرورو مىكنيم .
البته در قرآن نظير اين آيات ، بسيار فراوان است چنان كه در تاريخ و تجربه هم از اين قبيل مطالب بيش تر از آيات موجود است . هر كس كه در تاريخ بنى اميه تتبع و پى گيرى نمايد على الخصوص هنگام نابودى دولت آنها نظير قضيه مروان حمار و بدبختى هايى كه بر سر بنى اميه آمد و نيز بدبختى هايى كه بر سر بنى عباس و برمكيان آمد ، نشان مىدهد كه بدبختىهاى ما به واسطه گناهان ماست ، در اين جا بعضى از روايت ها را كه در اين زمينه است ، تيمّنا و تبرّكا نقل مىكنيم :
در كافى باب ذنوب از ابى عبدالله - امام صادق ( ع ) - روايت شده است كه :
« ما مِنْ شَىءٍ افْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطيئَةٍ انَّ الْقَلْبَلَيُواقِعُ الْخَطيئَةَ فَما تَزالُ بِه حَتّى تَغْلِبَ عَلَيْهِ فَيُصَيِّرَ أَسفله أعلاه و اعْلاهُ اسْفَلَه
؛ « 3 » هيچ چيز بيش تر از خطا موجب خرابى دل نمىشود . خطا
هامش
( 1 ) . توبه ، آيه 109 .
( 2 ) . اسراء ، آيه 16 .
( 3 ) . شيخ صدوق ، امالى ، ص 239 .