مىكند و هر كس كه به جهت گناهى بنده مؤمنى را انگشت نما كند و معرفى نمايد ، نمىميرد تا آن كه خودش مرتكب همان گناه مىگردد ؛ و : هر كس كه برادرش را به جهت گرفتارىاى شماتت و نسبت به او شادى نمايد تا خودش هم گرفتار آن مسئله نشود از دنيا نمىرود ؛ و : هيچ انسانى هم رو در روى مؤمنى او را طعنه نمىزند مگر آن كه به بدترين وجهى مىميرد و قطعا هم عاقبت به خير نمىشود . »
آن حضرت در جاى ديگرى فرمودند :
« ايُّما رَجُلٍ مِنْ شيعَتِنا اتى رَجُلًا مِنْ اخْوانِه فَاسْتَعانَ بِه فى حاجَتِه فَلَمْ يُعِنْهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ الّا ابْتَلاهُ اللهُ بِانْ يَقْضِىَ حَوائِجُ غَيْرِه مِنْ اعْدائِنا يُعَذِّبَهُ اللهُ عَلَيْها يَوْمَ الْقِيامَةِ ؛ « 1 »
هر يك از شيعيان ما كه يكى از برادرانش پيش او بيايد و از او در حاجتش كمك بخواهد و او در حالى كه مىتواند يارىاش نكند حتما خداوند او را مبتلا به اين مىكند كه حوايج ديگران را كه دشمنان ما هستند برآورده كند ، آن وقت در روز قيامت به همان علت خداوند او را عذاب مىنمايد . »
از امام حسين ( ع ) روايت شده است كه فرمود :
« مَنْ حاوَلَ امْراً بِمَعْصِيَةِ اللهِ كان فَهُوَ افْوَتَ لِما يَرْجُو وَ اسْرَعَ لِمَجىء ما يَحْذَر ؛ « 2 »
هر كس كه كارى را به معصيت خداوند واگذار كند آن چه را كه انتظار دارد و اميدوارست به دست آورد بيش تر از دست خواهد داد ؛ و آن چه كه او از آن فرار مىكند ، زودتر به سراغش خواهد آمد . »
نظير اين قبيل روايتها فراوان است .
نوع دوم : به اين معنا كه بعضى از گناهان اثرات عامى دارند ؛ از امام باقر ( ع ) از رسول خدا ( ص ) روايت شده است كه :
هامش
( 1 ) . كافى ، ص 366 ، ( باب من استعان به أخوه فلم يعنه ) ، ح 2 .
( 2 ) . همان ، ص 373 ، ( باب من أطاع المخلوق فى معصية الخالق ) ، ح 3 .