تفسير ادبى
« نزول » همان فرود آمدن است و استعمال نزول در يك چنين جايى براى فرود آمدن بدبختى ها و بلايا بر انسان است ، مانند پرنده اى كه بر سر شكارش فرود مىآيد .
« نقمت » ضد نعمت است و در لغت به معناى « عيب » ، « مكروه » و « ناخوشايند » است .
« تغيير » همان « تبديل » است كه منظور از آن در اين جا تبديل نعمت به نقمت است .
آثار گناهان
از بيشتر آيات و روايات چنين برمىآيد كه گناهان علاوه بر آن كه كيفر اخروى دارند از آثار بدى هم در دنيا برخوردارند . چنان كه از اين جملات و از روايات فراوانى نيز بر مىآيد كه بعضى گناهها اثر بدى كه مختص هر كدام از آنهاست بر جا مىگذارند نظير دريده شدن پرده عصمت ، فرود آمدن بلا ، مستجاب نشدن دعا و . . . .
از آيات و روايات چنين بر مىآيد كه گناه علاوه بر كيفر ، اثرهايى هم دارد . البته درك اين مسئله حسى و عقلى نيست بلكه از جمله مسائل تعبدى است ، چرا كه اين موارد از طريق وحى استفاده و درك مىشود . پس بحث ما هم در اين جا فقط بر مبناى قرآن و روايات خواهد بود .
تجسم گناه به تناسب گناه به صورتى آزار دهنده ، سياه و زشت است . خداوند تعالى مىفرمايد :
؛
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ مَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ
« 1 » روزى كه هر كس هر كارى را كه انجام داده اعم از نيك يا بد باشد در پيش گاه خود
هامش
( 1 ) . آلعمران ، آيه 30 .