شرح عرفانى
بنده وقتى به درخانهء خدا مىرود اگر توجه به رحيميت خدا كند و ببيند كه رحمت او بعضى اوسع بر بعض ديگر است . در آن حالت مىگويد : « اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ رَحْمَتِكَ بِا وْسَعِها ؛ خدايا به درخانهات آمدهام ، توجهم به رحمت توست و تو را به وسيعترين رحمتهايت قسم مىدهم . » يعنى به آن صفات رحمانىات ، به آن صفتى كه « وَسِعَتْ كُلَّ شَىْءٍ » « 1 » به « كُنِ » رحمانى تو را قسمت مىدهم . ولى ناگهان توجه پيدا مىكند كه صفت رحمان و رحيم ، عين ذات خداست ، لذا مىگويد : « وَ كُلُّ رَحْمَتِكَ واسِعَة اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ بِرَحْمَتِكَ كُلِّها ؛ يعنى : اى خدا ! همهء رحمتهايت وسعت دارد و همهء آنها عين ذات توست و وجود تو اوسع از همهء وجودها هست . اى خدا ! به درخانهات آمدهام و به ذات مقدست كه اوسع از هروجودى است تو را قسم مىدهم . »