خطاب شد :
« فَاوْحى اللّه الَيْهِما احَبُّكُما الَىَّ الطلق البسام احْسَنُكُما ظَنًّا بى ؛ « 1 »
مىدانيد كدام يكتان را بهتر دوست دارم ؟ هر كدام بيشتر به من حسن ظن داريد ، من او را بيشتر دوست دارم . »
ما بايد حسن ظن به خدا زياد داشته باشيم .
« يا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهْ ؛ « 2 »
اى خدايى كه رحمت تو بر غضبت ، پيشى جسته است » .
بايد يك حال جمع الجمعى داشته باشيم و شباهتى هم به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله داشته باشيم . بايد در حالى كه متوجه صفات جمال حقّيم متوجه صفات جلال او هم باشيم و در حالى كه خائف از غضب خدا هستيم اميد به رحمت او هم داشته باشيم و در حالى كه مىگوييم :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ جَمالِكَ بِاجْمَلِه . »
اين را هم بگوييم :
« اللَّهُمَّ انّى اسْئَلُكَ مِنْ جَلالِكَ بِاجَلِّه . »
خدايا ! من ، هم به رحمت تو توجه دارم و هم به غضبت ، اما مىدانم كه رحمتت بر غضبت سبقت دارد .
خدايا ! اين را درك كردهام كه اگر مرا به جهنم هم ببرى ، قبلش رحمت است .
خدايا ! جهنّم رفتن من براى اين است كه پاك و بهشتى بشوم .
خدايا ! جايى نيست كه رحمت تو نباشد .
خدايا ! مىدانم تا جايى كه بشود به من رحم كنى تو به من رحم مىكنى .
هامش
( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ج 6 ، ص 332 .
( 2 ) . مصباح المتهجد ، ص 442 .