استعداد پيدا مىشود و اين استعداد را بايد اول پيدا كنيم . اول بگوييم : خدايا ما گناهكاريم ؛ مقصريم و بالاتر از اينها بگوييم كه خدايا بىحياييم . در مقابل تو با اين همه نعمتها ، ما بىوفا و نمك نشناسيم .
اگر شما يك خوبى به كسى بكنيد ، مثلًا يك ناهار به كسى بدهيد ، اما وقتى كه او را تنها گذاشتيد ، ناگهان متوجه شويد كه مخفيانه دارد به خانم شما نگاه ميكند ، چقدر ناراحت مىشويد ! بالاخره نمىتوانيد صبر كنيد و مىگوييد : اى نمكنشناس ! چرا اين طورى كردى ؟ ! اى بىوفا ! من تو را مهمان كردم ، تو اين كار را مىكنى ! پيغمبراكرم ( ص ) مىفرمايد : من غيرت دارم ، اما غيرت خدا از من بيشتر است . خدا غيرت راجع به چه چيز دارد ؟ راجع به گناه !
چقدر امسال گناه كرديم ؟ چقدر بىوفايى و نمكنشناسى در محضر خدا از ما سر زده است ؟ بدانيم كه غيرت خدا به جوش آمده است ؛ اما خدا رحيم و رحمان است و در اين باره بايد فكر كرد . يك مقدار شرمنده و خجالت زده شويم و حيا كنيم تا كمكم اين حالت توبه برايمان پيدا شود . وقتى استعداد توبه كردن برايمان پيدا شد ، يعنى استعداد اينكه رحمت خدا را در دل بريزيم آن وقت ، مورد لطف امام زمان واقع مىشويم و استعداد پيدا مىكنيم كه سلام ملائكه شامل حال ما شود . وقتى مىگويند : سلام عليكم . اگر نمىشنويم ، لااقل شامل حال ما شود .
براى آمادگى توبه ، بايد دعا بخوانيم . « تا نگريد ، طفل ، كى نوشد لبن ! »
اين راز و نياز و دعا براى سعادت خود انسان است . لذا قرآن مىفرمايد : اگر دعا نكنى ، جهنم مىروى و در جهنم سرافكندهاى . اگر دعا نكنى ، خدا به تو اعتنا ندارد :
اخلاق و خودسازى در مكتب قرآن و اهل بيت (ع) (فارسى) — صفحة 214
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢١٤