تأكيد در خود آيهء شريفه است ، ضمير متكلم وحده هم هشت مرتبه تكرار شده است و اين خيلى عجيب است ؛ يعنى اين آيهء شريفه يك دعوتنامه از خداست :
اما در اين دعوتنامه علاوه بر اينكه تأكيد شده بيا ! بيا ! تهديد هم شده است كه اگر نياى ، زيانى برايت وجود دارد و هشت مرتبه مىگويد : پسر كم ! فرزندم ! عزيزم ! جانم بيا ، حتماً بيا واى فرزندم ، جانم و عزيزم ، هفت مرتبه در اين آيه آمده است ؛ لذا مثل آن را در قرآن نداريم ؛ اين قدر تلطف را هيچ جا نداريم ، دعوتنامهاى به اين مؤكدى هيچ جا نداريم . و تهديد اين قدر مؤكد هم هيچ جا نداريم . پس از اين دعوت و تهديدها علتش را هم مىگويد كه رشد و صلاح تو در دنيا و آخرت ، در دعا و راز و نياز با خداست و اين دعا و راز و نياز با خدا به اندازهاى مهم است كه در آخر سورهء فرقان خدا مىگويد : اگر دعا در كارت نباشد ، بندهء من نيستى و من خداى تو نيستم :
قُلْ ما يَعْبَؤُبِكُمْ رَبّي لَولا دُعاؤُكُمْ
« 1 » دست عنايتم را از روى سر تو بر مىدارم ، اگر دعا و راز و نياز با من در زندگى تو نباشد . لذا اگر بگوييم كه دعا از خواندن قرآن و نماز مستحبى و توسل به اهلبيت مهمتر است ، اشتباه نكردهايم . گرچه معلوم است كه دعاى منهاى توسل فايده ندارد و بايد با توسل باشد . در روايات مىخوانيم كه : افْضَلُ الْعِبادَةِ الدُّعاءُ الدُّعاُّ مُخُّ الْعِبادَةِ مغز همه عبادات دعاست . دعا براى نزديك شدن بنده به خداست و بنده عادت مىكند كه با زبان و دل بگويد : خدا ! خدا ! خدا !
اين يك نكته ، نكتهء ديگرى كه بايد به آن توجه داشته باشيم ، اين است كه از قرآن شريف زياد استفاده مىكنيم كه دعا حتماً مستجاب است :
هامش
( 1 ) - فرقان / 77 .